رفتارهای ناپسند

 

بعضی چیزهایی هستند که در مملکت ما، ناقص متولد شده است؛ مرور رفتار زشتی که به جهت تکرار تبدیل به فرهنگ فردی ما شده است. اما با کنار گذاشتن آنها می‏توان دنیای جدیدی را برای خود و کائنات ساخت  که برخی از آن‏ها قرار ذیل می‏باشند:

۱. هیچکس عقل کل نیست

در این جهان و بین مخلوقات خداوند، از شما بهتر نیز وجود دارد. بعضی از ما تصور می‏کنیم خدا فقط ما را با نهایت درایت و تفکر آفریده است. نشانه‏ی دانایی؛ اقرار به نادانی و ناتوانی در برابر دانش حقیقی کائنات است. در بارگاه حضرت عشق، آنها که ندانستند، به نادانی خویش اعتراف کردند؛ اما شیطان که فرشته‏ی مغرور خداوند بود به تصور دانایی خویش، جاهلانه عمل کرد.

۲. با یک بار دیدن یک نفر، قضاوت نکنیم

یکی از کارهای زشتی که معمولاً ما انجام می‏دهیم، قضاوت غیرعادلانه درباره‏ی افرادی است که شاید فقط یک بار آنها را دیده باشیم! این نهایت ظلم در حق شخصی است که نمی‏شناسیمش، آن قدر مطمئن قضاوت می‏کنیم و به شایعات دامن می‏زنیم! هیچ اشکالی ندارد که در اظهارنظرهای‏مان درباره سایرین، عجله نکنیم و برای حرمت و آبروی افراد احترام قائل شویم.

۳. کارشناس چند رشته نباشیم

یک اتفاق زشت خود متخصص انگاری در زمینه‏های مختلف است. راستی چرا در بیست موضوع متعدد، یک نفر ثابت احساس می‏کند که خبره است؟ شاید این نیز شهامت بخواهد که وقتی فردی در موضوعی از ما سوالی پرسید، به او بگوییم که «نمی‏دانم، بلد نیستم، نیاز به تحقیق و مطالعه دارم.»

۴. همیشه فقط حق با ماست؟

همه حق دارند در مسیر احقاق حق خود، تلاش کنند. اما زشتی رفتار برخی از ما این است که همواره حق خود می‏دانیم که در هر مجادله‏ای، تصور کنیم حق با ماست. برای لحظه‏ای به موضوع فکر کنید که چند بار جمله «من اشتباه کردم حق با شماست» را شنیده‏اید؟ زشت است که فردی همیشه حق را برای خویش بداند!

5. تفریحی، معتاد هیچ چیز نشویم

خیلی از زشتی‏های جهان شوخی شوخی جدی می‏شود. تمام سیگرتی‏ها و معتادان هیچ وقت فکر نمی‏کردند قرار است در مرداب رفتاری گرفتار شوند که خارج شدن از آن انگیزه‏ی مردانه و سلیقه‏ی زنانه می‏خواهد. پس حواس مان به رفقای نارفیق و تفریحاتی که مثل از چاله در چاه افتادن است باشد. این نیز رفتار زشتی است که علی‏رغم دانستن، اما به دلایل مختلف به هر پدیده‏ی سرگرم کننده معتاد شویم حتی اگر آن چیز ساعت‏ها تلویزیون نگاه کردن باشد، که بی تردید به ضرر ماست.

6. فقط منافع خودمان را جدی نگیریم

همه‏ی آنها که زباله‏ی موتر خود را در جاده یا در قلب طبیعت رها می‏کنند باور دارند که منافع شخصی شان مهم‏تر از منافع جمعی و ملی است. اگر منافع جمعی ما کمی مهم‏تر از تامین نیازها و خواسته‏های خودمان بود بسیاری از کارهای زشتی که تاکنون بعضی از ما انجام داده ایم دیگر اجرایی نمی‏شد، خلاف‏های رانندگی سرعت‏ها و سبقت‏ها را به خاطر بیاورید. بسیاری از حوادث جاده ای به بهانه و دلیل اجابت منافع آنی و فردی افراد است.

7. به بهانه انجام احکام، اخلاق را فراموش نکنیم

با آن همه خدای کوچک و بزرگی که بیش از ظهور آخرین پیامبر الهی در مکه وجود داشت و سختگیری بزرگان قریش جهت انجام احکام و رفتارهای خاص مورد نظرشان، چه دلیل موجب ایجاد ضرورت بعثت پیامبر اعظم‏(ص) و نیز پذیرش دین جدید در بین مردم شد؟ حلقه‏ی مفقوده بشر در آن زمان و شاید اکنون، مفهوم «اخلاق» است. اخلاق، دلیل بعثت و ارسال رسالت جدید بوده و هست. حال آیا می‏شود به بهانه‏ی اجرای احکام، اخلاق را کنار گذاشت؟

8. تغییر از دیگران شروع نخواهد شد

با همه اشکالاتی که اطراف ما وجود دارد اما گروهی فکر می‏کنند برای اصلاح امور باید اتفاقی از بالا رخ دهد. انگار ما خود نمی‏توانیم مبنای تغییر باشیم. برای برطرف کردن زشتی نباید به سایرین و تلاش از ما بهتران متکی بود. این نیز یک رفتار زشت است که ما گناه همه ضعف‏ها را به گردن دیگران بیندازیم و نیز جهت تحول، توقع داشته باشیم که دولت مثلاً افسردگی یا ناآرامی روحی و نداشتن برنامه برای شادی و تفریح پایان هفته ما را تغییر دهد.

9. دروغ مصلحتی، با هر منطقی مصلحت نیست

در ادبیات دینی ما بی نمازی، بی حجابی، بی محاسنی و خیلی بدی‏های دیگر؛ دشمنی با خدا و بدترین گناه، ذکر نشده بلکه دروغ و دروغگویی عنوان شده است. پس به هیچ بهانه‏ای نمی‏توان دروغ گفت: دروغ برای هرکسی و به خصوص برای کسی که خود از زشتی دروغ می‏گوید زشت‏تر است؛ اما کسی که خود مدعی زشتی دروغ و همچنین گوینده دروغ است در واقع دروغ و دروغگویی را برای دیگران زشت می‏داند و نه برای خود. چنین فردی با دروغ دیگر سعی می‏کند دروغ ثابت شده‏ی خویش را کتمان کند.

10. خشن عصبانی بودن، نشانه وقار نیست!

یک رفتار زشت که به جهت تکرار زیاد، متاسفانه به عادت و فرهنگ فردی ما تبدیل شده؛ خود درگیری مزمن است. همیشه خشن بودن و با عصبانیت برخورد کردن، ما را از دیگران جدا می‏کند. اگر مدیر یا بزرگ‏تر یک خانواده هستید، بد نیست که شخصیت خود را از عینک دیگران ببینید. جدی بودن با عصبانی بودن متفاوت است. معمولاً آدم‏هایی که ایست قلبی یا سکته قلبی می‏کنند همان‏هایی هستند که با لبخند قهر کرده‏اند.

11. کمتر حرف درست بزنیم و بیشتر درست عمل کنیم

در روزگاری که همه حرف خوب می‏زنند، خوب عمل کردن باید بیش از پیش مورد توجه مان باشد. یکی دیگر از رفتارهای زشت دیگری که می توان آن را کنار گذاشت، کم‏تر حرف زدن و بیشتر عمل کردن است. توفیق حرف‏های معلمان و مربیان تربیتی را باید در تربیت فرزندان و خانواده ایشان جستجو کرد. نکته‏ی دیگر، اظهارنظر نکردن درباره همه موضوعاتی که «می دانیم» یا «نمی‏دانیم» است! اولین گام خردمندی؛ تفکر و سکوت است.

منبع: برترین ها